Liefde is de ruimte waar de empaat zich in bevindt

Liefde is de ruimte waar de empaat zich in bevindt

Liefde is als een vuur in een donkere ruimte


Liefde is de ruimte waar de empaat zich in bevindt, dit is wat hij of zij continu voelt.
Ik dus ook. Maar waar jij je in bevindt, en dus voelt, hoeft niet te zijn wat je ziet en bij anderen voelt.
Het is voor mij in eerste instantie ook heel vreemd dat andere mensen dit niet voelen. Alleen door mij te verplaatsen in anderen ervaar ik dat anderen iets anders ervaren. Daarvoor heb ik het denken nodig.

Het woord liefde

Door de geschiedenis heen heeft het woord liefde een speciale plaats in genomen bij de mens. Het is uiteindelijk het belangrijkste woord geworden. Al betekent het niet voor iedereen hetzelfde.

Religieuze mensen en mystici gebruiken het woord veel, maar de mensen die zich niet zo omschrijven ook.
Het woord betekent voor hen beiden iets anders. Waar de één het heeft over het geestelijke, heeft de ander het over het lichamelijke. Hierdoor omschrijft de één het als een mysterie en de ander het als een emotie, een gevoel. Zoals ik al eens beschreven heb is dit gevoel niet gelijk aan het gevoel waar de empaat het over heeft.

Liefde als goddelijke dimensie

Voor sommigen is liefde hetzelfde als God, voor anderen is het hetzelfde als een godin. Hoewel het anders lijkt verbindt toch één ding beide vormen van liefde, en dat is dat mensen het hebben vermenselijkt. De mens heeft het gemaakt tot het gedrag van de mens, en zo probeert hij of zij dit ook te begrijpen.
Zo is de geestelijke liefde geworden tot het denken en voelen van een mens, en God dus ook. Hetzelfde geldt voor de lichamelijke liefde, ook dit is geworden tot het denken en voelen van de mens. Het maakt niet uit of het lichamelijke nu een godin is of datgene wat sommige mensen ervaren en de mens dan overneemt.

In plaats van open te staan en het neutraal te ervaren is de mens dit gaan invullen. Wat hij of zij hoort en ziet zijn de kleurpotloden geworden waar hij of zij het mee inkleurt.
Of het nu klopt of niet, je jezelf schaadt of de ander, het maakt niet uit. Liefde is waar de wereld omdraait en is het hoogst haalbare, waardoor de mens de overlevering van wat liefde betekent voor lief aanneemt. Met alle gevolgen van dien.

De hedendaagse wereld

De mens leeft nu in een wereld waar mensen, zoals Ran Gavrieli, de wereld overgaan om uit te leggen dat seks zonder aanraking niet normaal is. En dat het ook niet normaal is om te moeten voldoen aan schoonheidsidealen, vooral als ze kunstmatig gecreëerd zijn.
Wanneer mensen denken dat dwang en vernedering bij liefde hoort zijn ze toch wel heel ver afgedwaald. Mensen die denken dat je zin krijgen ten koste van een ander liefde is hebben toch echt een verkeerd beeld van wat liefde is.

Als empaat weet je dat liefde alles te maken heeft met de ander werkelijk zien zoals die is, zonder vooroordeel. Dat het te maken heeft met loslaten en de ander omarmen in alle vrijheid. Dat het eenwording is, en dat die eenwording zowel geestelijk als lichamelijk kan zijn.

De verwarring rond het woord liefde

Mensen zijn bezorgd zijn gaan verwarren met liefde, en hierdoor is het controle geworden.
Bezorgdheid ontstaat door een wereld waar geen liefde is.
Zoals ik al eens heb uitgelegd in een van mijn vorige berichten is controle gelijk aan denken. Liefde komt niet voort uit een en is ook geen gedachte. Het is geen kennis.
Als je bezorgd bent wil je iets niet verliezen waar je waarde aan hecht.

De God van liefde die controle werd

Als christenen het over God hebben, hebben ze het meestal over een God die liefde is.
Wanneer ze Hem beschrijven wordt Hij alleen al heel snel menselijke liefde, of te wel bezorgdheid. Met andere woorden God uit zich dan niet als liefde, maar als controle.

Hoe anders is het als je liefde ziet zoals het werkelijk is.
Dan zou God een werkelijkheid worden van omarming in alle vrijheid en eenwording, zowel geestelijk als lichamelijk. En zou datgene wat wij God noemen een werkelijkheid zijn waar wij mogen zijn zoals wij werkelijk zijn, waar geen vooroordelen bestaan.

Geef alles geen menselijke eigenschappen

Zolang de mens alles menselijke eigenschappen geeft zal hij of zij de wereld en al het andere leven nooit kunnen omarmen. Dan zal de mens de ander nooit echt zien, omdat hij of zij dan zijn visie op de mens via zichzelf op de ander projecteert. De ander is dan alleen goed als hij of zij denkt zoals hij of zijzelf. Qua waarde gaat de mens de andere mensen en wezens om hem of haar heen dan vergelijken met de eigenschappen van zichzelf.

Door dit gedrag krijg je een wereld zoals je die nu ziet. Een wereld waar de mens dieren, maar uiteindelijk ook mensen, uitbuit en vernietigd of als ding gaat zien ten bate van zichzelf. Waar hij of zij de ander en de planeet waar hij of zij onderdeel van is niet ziet, maar voor zichzelf gebruikt. Niets heeft dan meer waarde op zichzelf, maar alleen nog maar als product.

Genoeg hebben aan jezelf

Als je het andere ziet, hoort of voelt zoals het werkelijk is, dan zal je zien hoe mooi de wereld is. Dan heb je als mens werkelijk niet veel nodig.
Natuurlijk gebruik je jouw kennis dan om het leven aangenamer te maken, maar uiteindelijk heb je dan genoeg aan jezelf.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.