Empaten in een wereld van niet empaten

Empaten in een wereld van niet empaten

Eén voelen met wind en zee, zo voelen empaten zich in de natuur.

Empaten (gevoelsmensen) heb je op allerlei niveaus. Ze zijn niet het zelfde. Ze hebben alleen één overeenkomst, ze ervaren iets wat niet empaten niet ervaren.
Niet empaten gaan er vanuit dat alleen het denken en de emoties bestaan. Deze emoties beschouwen zij als gevoel. Dit gevoel geeft hen het gevoel dat ze leven. Daarom kunnen zij ook verslaaft raken aan een emotie of het leven zinloos vinden als ze een bepaalde emotie niet meer voelen.
Hier zit juist het probleem. Wat zij onder gevoel verstaan, verstaat de empaat niet onder gevoel.
Voor de empaat is het gevoel datgene wat hem of haar verbindt met anderen. Hierdoor voelt hij of zij de gevoelens (emoties) van de ander. Vaak blijft het hierbij en moet de empaat hier mee om zien te gaan.

Als de empaat zich niet in dit gevoel verdiept zal hij of zij altijd denken dat zijn of haar gevoel het zelfde is als het gevoel (de gevoelens/emoties) van de niet empaat.

Verdieping

Als je jezelf in het gevoel verdiept, dit serieus neemt en niet meegaat met de denktrant van de wereld, gaat er een wereld voor jou open. Dan zul je ervaren dat dit gevoel eigenlijk de poort is naar een hele fijne belevingswereld.
Ga je door deze poort dan zul je ervaren dat je nimmer alleen bent. De last die je ervaart bij mensen, is dan uiteindelijk de weg naar sereniteit.
Als je niet wilt zijn zoals de mensen die dit niet ervaren (de niet empaten) zul je God (de scheppingskracht die door alles heen stroomt) voelen. Je zult dan ook diep ervaren dat wij (de mensheid) uiteindelijk allemaal diep met elkaar verbonden zijn. Dat jij, mij bent en ik, jou.

Verwijdering van God

Naar mijn inziens is dit niet voelen van God de oorzaak van alle strijd en dus uiteindelijk ook van oorlog.
Het paradijs op aarde verdween toen de mens dit gevoel kwijt raakte. Hierdoor ontstond de wereld die wij nu de wereld noemen, de menselijke wereld. Een wereld waar wij ons niet meer één voelen, maar alleen voelen, afgescheiden zijn. Waardoor de kennis het enige is wat nog maar belangrijk is. Emoties en gedachten werden iets van het individu, afgezonderd in een lichaam.

Vanuit deze visie kun je de emoties en gedachten alleen nog maar met elkaar delen. Inlevingsvermogen (empathie) is dan de enige weg geworden om dicht bij de ander te kunnen komen.
Wanneer je dan zegt dat jij de emoties van de ander echt ervaart wordt er tegen je gezegd dat dit echt niet kan. Als je het ze dan laat zien, door te vertellen wat je bij de ander voelt, word je gezien als een gevaar of iemand die inbreekt in iemands privé domein.
Als je dan ook nog vertelt dat je God voelt (ervaart) word je al helemaal als een gevaar gezien of uitgelachen.
Denk maar aan vroegere tijden, mystici werden als gevaar gezien en zelfs vermoord als zij de directe ervaring met God boven de leer verhieven.

Weggaan van mensen

Als je dit allemaal leest is het best begrijpelijk dat empaten het liefst bij de mensen weg willen gaan.
Zij voelen zich gelukkiger bij dieren of in de vrije natuur. Hier voelen zijn de pijn niet, die zij bij de niet empaten wel voelen. De strijd die zij voelen bij de niet empaten mat hen af. In de vrije natuur ervaren zij rust.
Maar uiteindelijk is dit de verkeerde weg. Want als de empaat weg gaat, wie zal de wereld dan nog redden? Dan is de mens, maar ook het hele ecosysteem waar deze mens onderdeel van is, overgeleverd aan dwang en willekeur.
Dan heeft de niet empaat alleen nog maar overleveringen, mondeling of uit een boek, die hem of haar als leidraad kan dienen.
Het probleem van overleveringen, en dus woorden, is dat ze op verschillende wijze geïnterpreteerd kunnen worden, maar ook van betekenis kunnen veranderen.

Empaten en theologie

Moet de empaat dan een theoloog worden?
Absoluut niet! Misschien is dit wel de grootste fout die hij of zij kan maken. En die ik dus ook gemaakt heb. Aan de andere kant had ik dan niet geweten wat ik allemaal weet als ik het niet had gestudeerd.
Het is als empaat namelijk vechten tegen de bierkaai, omdat de schrift als belangrijker wordt gezien dan de mystieke ervaring.

De meeste theologen zijn namelijk niet empaten. Wat ook normaal is, want zij hebben een leidraad van buiten af nodig in hun leven. Zij geloven in de overlevering die hen naar het juiste leven wijst.
Deze overleveringen proberen ze aan te passen aan de tijdsgeest en dit doen ze door schriftonderzoek. Terug gaan naar de oorspronkelijke overlevering is dan ook heel belangrijk en intrigerend voor hen.
Voor de empaat staat de mystieke ervaring op de eerste plaats en de overlevering op de tweede. Mystiek voor de theoloog is een diepe belevingswereld wat voortkomt uit een diepe beleving van de overleveringen (de schrift).

Niet weggaan

Als empaat ben ik dus niet weg gegaan.
Ik heb de neiging wel gehad, maar het voelde nooit goed.
Ik ben de mens gaan dienen door de aarde te gaan dienen. De mens is immers een ecosysteem, vernietig je het ecosysteem dan vernietig je de mens. De aarde dienen is dit ecosysteem dienen en dus uiteindelijk de mens.
Ik weet alleen ook dat ik mensen niet kan veranderen. Ik kan ze alleen beïnvloeden door mijn manier van leven en door de woorden die ik met ze deel.
Dit is iets wat ik dan ook heb aanvaard.

Geweld

Als je als empaat niet weg gaat, zul je met geweld in aanraking komen. Geweld zal ik zelf alleen nooit gebruiken, want als ik een ander sla, is het alsof ik mijzelf sla, het doet mij dus pijn. Ik zal de wereld waar ik van houd, en onderdeel van ben, alleen wel beschermen.
Geweld, zoals ik het ervaar, betekent agressie, aanvallen en machtsmisbruik. Het betekent voor mij niet dat je jezelf niet mag verdedigen tegen mensen die vinden dat alles geoorloofd is zolang zij hun zin maar krijgen. Ik voel mij verantwoordelijk voor al het leven en daarom moet ik het ook beschermen. Agressie is geweld, bescherming niet.

Er is naar mijn inziens niets mis met de kracht van de agressor tegen zichzelf te gebruiken. Daarom vind ik Aikido ook zo'n fantastische zelfverdedigings-sport. Ook de filosofie erachter is prachtig. Ik vind het echt de zelfverdedigingssport voor empaten.
Als empaat leer je dan ook nog, als je diep genoeg gaat, hoe je met de emoties van anderen kunt omgaan, zonder dat je er zelf het slachtoffer van wordt.
Het heeft mij veel geleerd en uiteindelijk zelfbewuster gemaakt.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.