Een boek als bron voor inspiratie

Een boek als bron voor inspiratie

Een boek waar een lichtstraal op valt in een duistere omgeving

Een boek als bron voor inspiratie is waar een boek bij mij om moet draaien. Het kan ook een leidraad zijn voor mensen, maar voor mij is het dit nooit geweest.
Een boek moet mij direct wat vertellen over de wereld of een diepere betekenis hebben. Hoe verschillende culturen tegen de mens en het innerlijk van de mens aankijken vind ik ook heel interessant.
Als het gaat om films kan het van alles zijn waar ik naar kijk, maar het mooiste vind ik toch avontuur en epen. Ook gaat mijn interesse naar de toekomst, omdat goede sciencefiction schrijvers de mensen waarschuwen. Ze laten zien waar het naar toe zou kunnen gaan met deze wereld.

Ik wil altijd iets leren uit boeken. Films en tv kijken is voor mij in het algemeen gewoon onderdeel van het hebben van plezier,
Dit zelfde geldt ook voor dansen en muziek. Opgaan in iets is gewoon heerlijk. Vroeger kon ik door te dansen zelfs in trance raken (zonder pilletje).
In schilderijen kun je weer verdwijnen. Dat zelfde geldt ook voor een goede voordracht. Een goede verteller kan je meenemen in een andere wereld.
Fantasie triggert bij mij de geest en veroorzaakt creativiteit.

De kracht van een boek

Soms gebeuren er dingen in je leven, waardoor je denkt dat je de enige bent. Hierdoor denk je dat je het met niemand kan delen. Dan is het fijn om te lezen dat iemand dit ooit ook eens heeft mee gemaakt.
Ook al is het dan iemand die uit een andere cultuur komt en een ander tijdperk, dat maakt niet uit.
Ik heb dat ooit eens gehad rond mijn 25ste.

Ik was toen bij een leraar met een mede leerling bij hem thuis aan het praten.
Tijdens dat gesprek verdween ineens de wereld om mij heen en zag ik mijzelf staan in een vibrerende leegte. Ik kreeg het benauwd, zag mij daarna weer in de woonkamer staan en vluchtte snel naar de wc. Toen ik terug kwam zei ik gewoon dat ik mij op dat moment niet zo lekker voelde.

Een paar maanden later las ik een boek over het leven van Sri Ramakrishna waar hij datgene wat ik gezien had ook beschreef. Alleen drukte toen een monistische leraar hem op een plek op zijn rug voordat hij deze ervaring kreeg. Dit was bij hem onderdeel van de weg naar het zien dat alles één en de veelheid een illusie is.
Dat laatste nam ik ter kennisgeving aan, maar wat was ik blij dat iemand anders deze ervaring ook ooit had gehad.
Het geeft je gewoon het gevoel dat het toch niet zo raar was, maar gewoon hoort bij datgene wat men een mystieke ervaring noemt. Een ervaring die bij een bepaalde weg hoort.
Bij Sri Ramakrishna was die anders dan bij mij.

Je moet sterk in je schoenen staan

Als je niet sterk in je schoenen staat en van verering houdt kan de ervaring die ik had al snel leiden tot zelfverheerlijking en de gedachte dat je meer bent dan anderen. Gelukkig heb ik daar altijd een hekel aan gehad. Ik kan er slecht tegen als iemand mij op een voetstuk zet.

Er niet tegen kunnen om op een voetstuk gezet worden, herken ik dan weer in Jiddu Krishnamurti. Ook hij wilde niet verheerlijkt worden. Hij zag zichzelf gewoon als een bloem die het niet kan helpen dat hij geurt. Net zo als bij hem gaat het mij om mensen vrij maken, zodat ze leren waar ze mee bezig zijn en waarom ze doen wat ze doen. Dit ten bate van henzelf en de wereld waar ze onderdeel van zijn.
Een mens heeft niets aan verheerlijking. Een idool hebben heeft alleen maar zin als hij of zij je inspireert om zelf creatief te worden. Wanneer het idool je vrij maakt en jij door hem of haar jezelf leert ontdekken door de creativiteit die in jezelf zit.

Of het nu muziek, wetenschap, literatuur, of schilderkunst is, mensen worden vaak getriggerd door de verwondering die ze hadden toen ze een creatie van een meester ervoeren.

Mijn idool tijdens het schrijven van mijn gedichten

Toen ik gedichten schreef had ik ook een idool; William Blake. Eén van mijn favoriete gedichten van hem is “the human abstract.”
Een Engelstalig gedicht die ik in die tijd schreef, the child's eye, heeft ook wel behoorlijk wat weg van zijn stijl.
In de tijd dat ik gedichten schreef, schreef ik ze om mijn gevoelens kwijt te raken en inzicht in mijzelf te krijgen.

Wat mij zo door hem raakte was dat hij de creativiteit als levenschenkend zag en de wetenschap als levendodend.
Nu zit er in wetenschap veel creativiteit, maar ik denk dat het hier gaat om het vastleggen van het leven in kaders. Door deze kaders gaat de mens op een bepaalde manier naar het leven en de wereld kijken, waardoor hij of zij zegt; zo is de wereld en niet anders! Daar moet het aan voldoen!
Alles wat daar buiten valt moet daar dan ingepropt worden.

Zoals je ziet hecht ik zeer veel waarde aan vrijheid en houd ik er niet van om mensen in hokjes te stoppen.

Het in zijn of haar waarde houden

Bij mij draait alles om iets ervaren zoals het werkelijk is, zodat het in zijn of haar waarde blijft.
Als je werkelijk van een bloem houdt dan pluk je het niet, zodat het eeuwig bij je is. Als je werkelijk van een bloem houdt dan kijk je er naar, ruik je er aan, leg je het vast in je hoofd en laat je het staan. Alleen zo ervaar je de bloem zoals het werkelijk is, kan het voortleven en werkelijk een bloem zijn.

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.