De mens is cultuur en cultuur is de mens

De mens is cultuur en cultuur is de mens

De mens is cultuur, maar als natuur is hij continue beweging, golven van de zee

De mens is cultuur en cultuur is de mens.
Zonder cultuur is er geen zingeving.
De cultuur geeft de mens zingeving, omdat cultuur geschiedenis is en het denken door geschiedenis gecreëerd is.
Het denken is het verleden en dit verleden creëert de toekomst.
Op deze manier staat de mens in het hier en nu.
Cultuur bestaat niet alleen uit kunst en folklore, cultuur is ook wetenschap en het handelen van een gemeenschap.
Omdat de individuele mens onderdeel is van een groep mensen, is hij of zij deze cultuur.

Religie als onderdeel van cultuur

Religie is van oorsprong datgene wat de mens verbindt. Het geeft de mens een reden waarom mensen als groep een eenheid zijn en moeten samenwerken. Het geeft een diepere betekenis aan het leven. Door deze diepere betekenis krijgt cultuur en uiteindelijk de mens dat dus ook.
Religie is voor de mens daardoor uiteindelijk heel belangrijk.

Ook als je niet gelooft in een wezen (wezens) die de aarde en al het leven gecreëerd heeft, neemt het niet weg dat de verbindende factor belangrijk is.
Mensen blijven zoeken naar een diepere betekenis in hun leven. Ze blijven zoeken naar een reden voor hun bestaan.
Als je alles afpelt blijft het zoeken naar een juiste manier van leven over. Een manier van leven die alle mensen gelukkig maakt. Als alle mensen weer gelukkig zijn is er geen strijd meer. Geen strijd betekent weer dat mensen zich verbonden voelen met elkaar en gaan samenwerken.
Als je de romantische versie van religie weg neemt, blijft dit laatste over.

Het denken als verbindende factor

Het denken is hier uiteindelijk de verbindende factor. En denken wil uiteindelijk maar één ding en dat is controle. Denken kan niet tegen chaos. Denken heeft maar één functie; verzamelen, ontrafelen en hieruit iets nieuws creëren. Het denken wil overzicht.
Als het denken achter het zoeken naar de juiste manier van leven zit ontstaat er altijd orde. Orde is en wil overzicht en geeft altijd regels. Deze regels zijn vervolgens weer afspraken waar de mens zich aan moet houden.
Zoeken naar de juiste manier van leven is daarom zoeken naar iets absoluuts. Wanneer het denken de juiste weg naar deze juiste manier van leven heeft gevonden ontstaan er hierdoor altijd onbetwistbare leerstellingen (dogma's).

Het leven gaat alleen niet samen met controle en absoluutheid. Dit komt omdat het leven niet absoluut is. Het leven is namelijk tijdelijk absoluut. Het is onderhevig aan verandering, en deze verandering is wat absoluut is. Het leven is continue verandering.
Daarom creëert het denken als het verbonden is met de juiste weg altijd onderdrukking. Het wil geluk creëren, maar creëert door z'n controlerende karakter juist ongeluk. Het wil ons verlossen van het lijden, maar creëert daardoor juist lijden.

Het gevecht tegen de menselijke instincten

Door het controlerende karakter van het denken vecht elke religie of ideeënleer tegen de instincten wat met het leven verbonden is.
Lust, wat eigenlijk een instinct is, is daardoor altijd datgene wat ons van het juiste pad af leidt. Daar vecht het altijd tegen.
Instincten zijn onze echte emoties, maar door onderdrukking worden zij datgene wat wij emoties noemen. Emoties zijn daardoor uiteindelijk geestelijke pijnen (trauma's) welke voortkomen uit de instincten en het denken. Daarom krijg je er uiteindelijk ook lichamelijke klachten van.
Onze echte emoties komen en gaan zonder dat je er echt besef van hebt, zonder een gedachte.

Waarom ik een religie of ideeënleer niet afkeur

Als je dit leest lijkt het er op dat ik een religie of ideeënleer afkeur. Niets is minder waar.
Voor de denkende mens, de niet empaat, is dit de enige weg. De enige manier van hoop. De enige manier om als groep een eenheid te vormen en iets te creëren wat groter is dan hij of zij zelf.
Religie of een ideeënleer kan door over pijn en lijden heen te stappen een hoger doel nastreven en creëren. Hierdoor is de mens in staat, om van gebeurtenissen hulpeloos ondergaan, de gebeurtenissen naar zijn hand te zetten. Dit is de kracht van samenwerking.
Het heeft alleen ook het onderdrukkende, controlerende in zich. Dit gevaar ligt altijd op de loer. De mens kan door z'n denken een paradijs, wat altijd gepaard gaat met lijden, maken, maar ook een hel. Het is als balanceren op een touw.

Het voordeel van empaat zijn

Het voordeel van een empaat zijn, is dat je dit kunt zien.
Als je één bent met het gevoel dat verbindt sta je buiten de cirkel, waar anderen in de cirkel staan.
Jij voelt wat het leven echt is, omdat je de creatieve kracht van het leven direct ervaart.
Jij weet dat het leven een continue verandering of absolute tijdelijkheid is en absoluutheid een gevaar voor het leven betekent.
Daardoor ben jij de ultieme persoon om het wankele evenwicht in de gaten te houden. Zodat je de mensen kunt waarschuwen wanneer ze de verkeerde kant opgaan en van het touw dreigen af te vallen.

Moed

Ik weet dat het moed vergt. Vooral als je het lijden van de mens voelt en je liever van ze weg wilt lopen.
Bij dieren zijn of het samensmelten met één mens, die jij hebt uitgekozen, is immers zo veel fijner.
Ik weet dat maar al te goed.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.