Bij het leven hoort de dood en bij de dood het leven

Bij het leven hoort de dood en bij de dood het leven

Licht, schaduw van een mens en een tunnel als symbool van leven na de dood.

Bij het leven hoort de dood en bij de dood het leven.
Wij weten het maar al te goed en toch ervaren wij het als onwerkelijk, vooral als het heel dichtbij komt.

Culturen en de dood

Culturen kennen vele gebruiken omtrent het overlijden. Het heeft meer met de nabestaanden te maken dan met de overledenen. Toch is dit niet wat religies er op ten duur van gemaakt hebben. Zij hebben het leven als individu in plaats van als groep verbonden met het overgaan. Niet de herinnering aan de persoon in de groep werd meer belangrijk, maar of die persoon juist geleefd had. Hierdoor werden verhalen die eigenlijk gingen over het wel of niet in herinnering blijven van een bepaald persoon, verhalen over het wel of niet verder leven van die persoon.

Blijf openstaan

Ik ontken een leven na de dood (het verder leven van de geest) niet.
Als het gaat om mijn ervaringen, kan ik het niet ontkennen.
Als het gaat om bewijzen, vind ik dat je altijd alles open moet houden als je iets niet kunt bewijzen. Ontkennen is dan net zo fout als erkennen.
Er zijn wetenschappers die zeggen dat er geen bewijs is – en die zeggen dat er wel een bewijs is omtrent een leven na de dood.

Gefocust zijn op het leven

Wanneer bepaalde geleerden zeggen dat je jezelf niet te veel met een leven na de dood moet bezig houden, omdat je dan minder gefocust bent op het leven, roept dit bij mij vraagtekens op. Want is dit werkelijk zo?
Is het zo dat geloven of niet geloven in het leven na de dood je meer of minder gefocust maakt op het leven?
Ik denk dat dit nog niet zo eenduidig is.
Veel mensen die niet geloven in een leven na de dood zijn net zo weinig gefocust op het leven als degenen die dit wel geloven. De een wordt alleen materialistisch en de ander niet. Beide kunnen net zo geobsedeerd zijn op bevrediging (er bestaan vele vormen).

Het gefocust zijn op het leven heeft volgens mij niets te maken met een leven of geen leven na de dood. Volgens mij heeft het te maken met het leven serieus nemen. Het jezelf niet in beslag laten nemen door egoïstische wensen.

De geest en het ik

Als een mens sterft zie je zijn of haar geest verdwijnen, het leven gaat uit het lichaam. De geest wordt dan weer een met dé geest. Het leven wordt dan weer een met hét leven.
Een empaat voelt dat het leven één is, en dat dit geschiedt door datgene wat wij de geest noemen. De geest is niets anders dan datgene wat leven geeft, wat materie in beweging zet.

Als we het hebben over datgene wat ons scheidt, en vervolgens verdwijnt, dan is dat datgene wat zich vasthoudt aan de materie. Dit noemen wij het bewustzijn, maar eigenlijk is het gewoon het ik. Dit bewustzijn is wat wij steeds vast proberen te houden en waarvan wij hopen dat het blijft bestaan. Eigenlijk wil de mens voortbestaan zoals hij of zij nu leeft; lerend, maar zonder lijden. Hij of zij denkt niet na of dit eigenlijk wel mogelijk is. Of je eigenlijk wel kunt leren zonder lijden, of je wel kunt leren zonder lichaam?
Als wij het hebben over rust, wat is dat dan?
Ik zelf zie het als één worden met dé geest, het komen tot rust en het ophouden van strijd. Waar geen strijd is, is ook geen leren.

Gestraft worden na dit leven

Is er dan geen straf?
Voor zover ik het zie niet. In ieder geval niet na het leven.
Zover ik het zie is er alleen de moeite van het loslaten van het leven.
Het niet los kunnen laten van dat wat wij materie noemen, waar wij aangehecht zijn, is datgene wat ons tijdens het sterven doet lijden. Als je heel erg gehecht bent (bevrediging omarmen kan op allerlei manieren) zal je ook meer lijden. Mensen die minder gehecht zijn lijden dan minder.
Ikzelf vind de gedachte aan een straf en dus het lijden in het leven na dit leven vreselijk. Het betekent voor mij dat er dan geen eenheid, geen rust en geen vrede is. Dé geest zal dan niet bestaan en datgene wat ik ervaar zal dan een leugen of bedrog zijn.

Ik zelf zie de wens van beloning of straf na dit leven als een vorm van jezelf niet bevredigd voelen in dit leven. Dat je het niet kunt verkroppen dat mensen die slecht leven er goed vanaf komen.
Het door laten gaan van de wereld van het ik naar de wereld van de geest betekent volgens mij dat je niets van de geest begrijpt. Het zou het zelfde zijn als dat je zegt dat uit veelheid eenheid ontstaat of dat alle sterren bij elkaar het heelal vormen.

Mijn ervaring vertelt mij dat de wereld van de geest en het ik niets met elkaar te maken hebben. Dat sommigen dit tijdens dit leven ontdekken en anderen er na.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.